Blokkeerde koningin Juliana als grootaandeelhoudster in Philips eigenhandig de distributie van Je T’aime… (Moi non plus), het Hooglied van de seksuele revolutie?
DOOR RENÉ ZWAAP
In de kelder van het net geopende Maison Gainsbourg, gewijd aan de nagedachtenis van de legendarische chansonnier Serge Gainsbourg in diens voormalige woonhuis aan de Rue de Verneuil, prijkt een tekst die suggereert dat niemand minder dan onze eigen koningin Juliana als grootaandeelhoudster van de platenmaatschappij Philips-Fontana verantwoordelijk was voor de grote problemen met de distributie van Gainsbourgs erotomane wereldhit Je T’aime… (Moi non plus). De ophef rondom dit Hooglied van de seksuele revolutie werd vooral veroorzaakt door de hijgzang van actrice Jane Birkin, de vriendin van de zanger-componist. Gainsbourg vertelde van de actie van de Nederlandse vorstin in een interview met France-Soir en bedankte het Nederlandse vorstenhuis voor de gratis promotie.
Was Juliana inderdaad zo preuts dat ze het amoureuze steunen en zuchten van Gainsbourg en Birkin op de radio niet kon verdragen en naar de telefoon greep? Het zou een nieuw licht werpen op de binnenwereld van de betreurde vorstin. Er zijn bijvoorbeeld geen aanwijzingen dat de vorstin met abdicatie dreigde toen in 1967, twee jaar voordat Je T’aime… (Moi non plus) verscheen, Phil Bloom poedelnaakt op het tv-scherm opdook in het VPRO-programma Hoepla en zo een golf van ontzetting over de natie bracht. Juliana leek de libertaire geest van de jaren ’60 juist altijd een goed hart toe te dragen, net als haar spiritueel adviseuse Greet Hofmans overigens. Waarom zou ze zich in dit geval aan de zijde scharen van het Vaticaan, dat via de officiële spreekbuis L’Osservatore Romano hel en verdoemenis over Gainsbourgs vermeend pornografische lied uitsprak? Je T’Aime ..(Moi Non Plus) werd verboden in Spanje, Brazilië, Italië, Polen en Portugal en mocht voor 11 uur ’s avonds niet op de Franse radio worden gedraaid. Toen het nummer in Engeland de tweede plek op de hitlijst bereikte, staakte Fontana de persing van nieuwe exemplaren. Natuurlijk leidde dit verbod tot precies het tegengestelde effect. Gainsbourg engageerde een kleinere platenmaatschappij en prees de Paus als ‘onze beste pr-man’.
DUITSE PLAYBOY
De in 1991 overleden Gainsbourg had Je T’aime… (Moi non plus), losjes gebaseerd op een melodie van Chopin, aanvankelijk bedacht voor zijn toenmalige minnares Brigitte Bardot. Deze had hem om het mooiste liefdeslied dat hij kon bedenken gevraagd. Het koppel trok in 1967 daadwerkelijk de studio in en de Franse seksbom kweet zich zo ijverig van haar taak dat gefluisterd werd dat Gainsbourg en B.B. tijdens de opname daadwerkelijk de liefde hadden bedreven. Dit gerucht bereikte ook de nieuwbakken echtgenoot van Bardot, de Duitse playboy Gunter Sachs von Opel, telg uit een puissant rijke ondernemersdynastie. Zijn vader Willy was als SS-Obersturmbannführer en weldoener van de NSDAP-partijkas historisch belast. Zoon Gunter had eerder een amourette met ex-keizerin Soraya van Perzië en was behalve kunstverzamelaar, fotograaf, bobsleekampioen en pleitbezorger van de wetenschappelijke erkenning van astrologie ook apostel van de vrije liefde. Niettemin zette hij al zijn invloed in om platenmaatschappij Philips te bewegen tot het niet-uitbrengen van Je T’Aime (Moi Non Plus) met zang van zijn echtgenote. Gainsbourg moest het lied opnieuw opnemen, nu met zijn nieuwe geliefde Jane Birkin en Philips verschoof de distributie van het nummer naar het sub-label Fontana. Wellicht dat de interventie van het Nederlandse koninklijk huis tegen de verschijning van de plaat reeds uit die fase stamde? Betrof het een lippendienst van ex-Reiter-SS’er Bernhard aan de zoon van zijn ‘alter Kamerad’ Willy?
Het zou zeker niet de eerste keer zijn dat Bernhard de positie van zijn vrouw misbruikte om dingen voor elkaar te krijgen. Kortom, uitputtend historisch onderzoek in het Koninklijk Huis-Archief naar deze affaire is gevraagd.